Na półwyspie, pośrodku północnego plosa jeziora Wigry, na sztucznie usypanym wzgórzu, stoi kościół z klasztorem. Kiedy spogląda się na ten górujący nad okolicą barokowy zespół, odnosi się nieodparcie wrażenie, że od stuleci trwa on tutaj niewzruszenie, w przepięknym otoczeniu wód i lasów. Jak mylne jest to wrażenie, można ocenić, gdy pozna się bliżej historię tego miejsca.

 

Nie obeznanemu z historią Suwalszczyzny turyście, sprawi to z pewnością duży problem. Wśród wielu wydanych publikacji nie znajdziemy żadnej potrafiącej, w jasny dla historyka sposób, w pełni  przedstawić dzieje kamedułów wigierskich. Wyjątkami są tu wydane w 1998 i 1999 roku książki Macieja Ambrosiewicza i Stefana Maciejewskiego. Nie przecenione opracowanie dziejów osadnictwa na Suwalszczyźnie napisał Jerzy Wiśniewski.

 

Pierwszą osobą, która zajęła się Suwalszczyzną, był Aleksander Połujański - autor dobrze znanych "Wędrówek po guberni augustowskiej". Mimo licznych usterek, naiwnych etymologii i braku krytycyzmu książka jego przyniosła dużo wiadomości o zupełnie do jego czasów nieznanej Suwalszczyźnie.

 

Jedyną bibliografię Suwalszczyzny opracował w 1940 roku Niemiec Keit. Nie została ona do tej pory przetłumaczona na język polski.

 

Mimo obiecujących tytułów książki Ludwika Zarewicza ("Zakon kamedułów...") i Stanisława Nowalskiego - Albertyna ("Monografia miasta Suwałk", Kraków 1880) niewiele zwiększyły nasz zasób wiadomości o przeszłści powitu suwalskiego.

 

Olbrzymim błogosławieństwem dla historyków zajmujących się Suwalszczyzną okazał się drugi tom pracy wybitnego Szweda - Knuta Olofa Falka. Zawarł on w nim fotokopie dokumentów, które później podczas drugiej wojny światowej zostały zniszczone.

 

Pisząc tę pracę, postarałem się wykorzystać jak najliczniejszą i najwartościowszą literaturę. Sposób, w jaki przedstawiłem temat, wydaje mi się najbardziej jasną i logiczną metodą na syntezę wszystkich zebranych przeze mnie informacji. Dzieląc ją na jakby trzy główne części:  powstanie zakonu kamedułów, jego fundacje w Polsce oraz historię kamedułów wigierskich chciałem stopniowo zwiększając wiedzę o mnichach dotrzeć do sedna tematu. Pozostałe rozdziały są tylko uzupełnieniem.