Cmentarz parafialny kościoła św. Aleksandra jest, jak wspomniano we wcześnijeszych artykułach (,patrz historia cmentarzy oraz historia parafii Św. Aleksandra) najstarszym suwalskim cmentarzem. Obecnie usytuowany jest on w zachodniej części miasta, wzdłuż ulicy Bakałarzewskiej, będącej ulicą wylotową Suwałk. Cmentarz był już wielokrotnie powiększany i nadal jest otwarty, a zatem stale przybywa nowych pochówków. Najstarszy fragment położony jest na rzucie prostokąta, który za kaplicą nieco się rozszerza. Jest otoczony parkanem. Dalej natomiast cmentarz rozszerza się w stronę południową, gdzie znajduje się najnowsza, otwarta część.

Fotografia Kaplica cmentarna- widok od strony południowej najstarszej części cmentarza.

 

Nagrobki będące przedmiotem naszego zainteresowania znajdują się w najstarszej części cmentarza, kończącej się za kaplicą cmentarną, jednak pewna ich ilość, szczególnie tych pochodzących z początku XX wieku, usytuowana jest również w innych częściach cmentarza. Fakt ten sprawił iż koniecznym okazało się sprawdzenie wszystkich nagrobków w zamkniętych kwaterach, czyli tych, w których nie przybywa już nowych pochówków. Łącznie odnaleziono 396 nagrobków, wchodzących w zakres naszego zainteresowania, z czego 313 z nich położonych jest w starej części cmentarza. Sąsiaduje ona od strony południowej z cmentarzem ewangelickim, który z kolei łączy się z cmentarzem prawosławnym.

Najstarszy odcinek cmentarza charakteryzuje się brakiem jakiegokolwiek rozplanowania nagrobków, obok tych z wieku XIX znajdują się mogiły z lat osiemdziesiątych wieku XX. Nie ma rzędów ani kwater, układ nagrobków nie był bowiem regulowany żadnymi wytycznymi, nie istniał plan cmentarza. Z wymienionych powodów groby rozlokowane są chaotycznie, jeden rząd często rozgałęzia się w kilka lub zanika, nie istnieją dróżki pomiędzy rzędami. Często groby rozlokowane są tak ciasno obok siebie, że aby dostać się do niektórych z nich trzeba chodzić po stojących w pobliżu mogiłach. Ponadto, wiele starszych nagrobków jest przewróconych, wciśniętych pomiędzy nowsze groby, niejednokrotnie leżą same płyty nagrobne lub przewrócone pomniki.

Na cmentarzu tym nie ma, jak już wspominano, klarownego podziału na rzędy, ani też nie ma wydzielonych kwater. Nie rzadko zdarza się, że mogiły są przewrócone tak, że nie można odczytać inskrypcji lub znajdują się w miejscach zarośniętych roślinnością co powoduje, że bez bliższego przyjrzenia się niemożliwe jest dostrzeżenie nagrobka czy pomnika nagrobnego, ani tym bardziej odczytanie inskrypcji. Wiele nagrobków pozbawionych jest mogił i płyt nagrobnych, z reguły zachowały się tylko pomniki lub cokoły, niekiedy w dużej części zakopane.